Het gebeurt echt. Ik ga. Een tienerdroom eigenlijk, al veertig jaar een verlangen om naar dat andere land te gaan. Toen nog Spanje omwille van een eerste grote vakantieliefde. Nu Griekenland, omwille van een eerste grote liefde voor een land en haar mensen en het leven en het eten en de natuur en het licht en alles.

Ik heb een job gevonden in een typische klantencenter voor het zoveelste bedrijf dat uitgeweken is naar de lagere lonen en de werkcondities in Griekenland. Beetje bitter, maar ik zet me erover want het is wel mijn tienerdroom die na veertig jaar voor echt zal worden. Dan mag er al iets wijken.

Ik roep “niet in het noorden van de stad!” Ik zoek een appartement en weet perfect in welke buurt ik het wil en in welke niet. Twee dagen later teken ik een huurcontract voor iets in het opper-noorden van Athene, een buurt waar ik enkele jaren geleden geen voet zou zetten. En die nu mijn toekomstige plek zal worden. Ik lig er wakker van, ik sus mezelf, ik zoek heel het internet af en vind oh nee en oh ja. Maar kijk, ik heb een plek. Het is voor echt.